ໃນຊີວິດມະນຸດຄົນເຮົາ, ຄວາມຮັກເປັນສິ່ງສຳຄັນຫຼາຍ. ຄ້າຍໆກັບວ່າເປັນຈິດວິນຍານອັນໜຶ່ງທີ່ຄົນເຮົາຕ່າງຊອກຫາ. ຫາກເມື່ອເວົ້າເຖິງຮັກລະຫວ່າງບ່າວ-ສາວ, ສາຍພົວພັນທາງກາຍເປັນສິ່ງທີ່ຫຼີກລ່ຽງໄດ້ຍາກ.
ສະເພາະຄູບາ, ຈົວ ແລະ ແມ່ຊີ ທີ່ນອນໃນກຸ່ມຮັກສາການປະຕິບັດທາງສາດສະໜາ, ການມີຮັກແບບຄົນທົ່ວໆໄປຖືເປັນການສ້າງບາບຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດ. ບໍ່ມີວັດໃດຢາກໃຫ້ເກີດບັນຫາດັ່ງກ່າວຂຶ້ນກັບສະຖານທີ່ທຳຂອງຕົນເອງ. ເພາະຈະເຮັດໃຫ້ສັງຄົມເຊື່ອມສັດທາ. ເຈົ້າອາວາດ ແລະ ພະສົງທີ່ບວດຕ່າງກໍ່ຕ້ອງໄດ້ເປັນຫູເປັນຕານຳກັນເພື່ອປົກປ້ອງສະຖາບັນສາດສະໜາ ແລະ ຄວາມເຊື່ອທີ່ດີງາມ.
“ຫາກຢາກຕັດອອກຈາກກິເລດ, ການຜ່ານຜ່າຄວາມຮັກໃນແຕ່ລະຄັ້ງຈະເຮັດໃຫ້ເຂົາເຈົ້າເຫັນທຳມະຫຼາຍຂຶ້ນ.”
ການເກີດມີຄວາມຮັກໃນຜ້າເຫຼືອງ ເປັນສິ່ງທີ່ຫ້າມໄດ້ຍາກ ເພາະພະສົງກໍ່ແມ່ນຄົນທຳມະດາ ທີ່ມີຄວາມຮູ້ສຶກທາງກາຍ ແລະ ຈິດໃຈຄືກັນ. ການເກີດມີອາລົມຮັກ ແລະ ຄວາມຕ້ອງການທາງເພດເປັນສິ່ງທີ່ທຳມະຊາດສ້າງຂຶ້ນມາເພື່ອໃຫ້ມະນຸດດຳລົງເຜົ່າພັນ. ສິ່ງທີ່ແຕກຕ່າງກໍ່ຄື ຜູ້ທີ່ບວດເປັນພະນັ້ນ ມີກົດລະບຽບທາງສົງທີ່ຫ້າມຢ່າງເດັດຂາດ. ດັ່ງນັ້ນ, ເມື່ອໃດທີ່ພະສົງເກີດມີຄວາມຮັກ ກໍ່ຕ້ອງໄດ້ປະເຊີນໜ້າກັບການຕໍ່ສູ້ພາຍໃນຈິດໃຈຢ່າງໜັກໜ່ວງ.
ສິ່ງນີ້ເປັນການສ້າງຈິດໃຈຕົນເອງໃຫ້ແຂ່ງແກ່ນ ແລະ ໃນທາງພຸດທະສາດສະໜາ ເຂົາເຈົ້າຖືວ່າ ເປັນຊ່ວງທີ່ຈິດໃຈຍັງຍຶດຕິດກັບຮູບ-ນາມ-ສັງຂານ. ຫາກຢາກຕັດອອກຈາກກິເລດ, ການຜ່ານຜ່າຄວາມຮັກໃນແຕ່ລະຄັ້ງຈະເຮັດໃຫ້ເຂົາເຈົ້າເຫັນທຳມະຫຼາຍຂຶ້ນ.
ບັນດາຄູບາມັກຈະມີຄຳແນະນຳໃຫ້ແກ່ຈົວ ແລະ ຄູບາດັ່ງກ່າວ, ເພື່ອໃຫ້ສາມາດເຫັນຊ່ອງທາງທີ່ດີທີ່ສຸດແກ່ເຂົາເຈົ້າ. ນັບແຕ່ອາຫານ, ການສວດມົນ, ແລະ ການປະຕິບັດທາງທຳທີ່ເຄັ່ງຄັດ ເພື່ອໃຫ້ເຫັນຕົວກິເລດທີ່ຕິດໃນໃຈ. ເມື່ອໃດຫາກຄູບາ ຫຼື ຈົວສາມາດເລືອກທາງທີ່ເໝາະກັບຕົນເອງໄດ້ແລ້ວ ເຂົາເຈົ້າກໍ່ຈະມັກໄດ້ຮັບການສະໜັບສະໜູນຈາກສະຖາບັນສາດສະໜາສະເໝີ.
ທ່ານຄິດວ່າການຕັດກິເລດ ແລະ ຄວາມຮັກ ຍາກທີ່ສຸດສຳລັບຜູ້ປະຕິບັດທຳແມ່ນຫຍັງ? ມາຮ່ວມແລກປ່ຽນແນວຄິດກັນ! 👇
